Meditatie Aswoensdag, Joël 2 en Mt 6 H.
Willibrordkerk, RK, 1 maart 2017
Schriftlezingen
Joël 2: 12 – 19
Matteüs 6: 1 – 6 en 16 – 21

Gemeente van onze Heer, Jezus Christus,
1.
Aswoensdag.
Het begin van onze tocht van 40 gewone dagen plus 6 zondagen op weg naar
Pasen.
En het begin van de vastentijd, van soberder of geconcentreerder leven.
Ik weet niet hoe u voor u zelf het vasten invult, maar ik hoor allerlei voorbeelden
van geen alcohol drinken of alleen op de zondagen,
van extra bezoeken brengen en dan bij voorkeur aan mensen aan wie je anders ‘te
weinig’ toekomt
of van deelname aan de 5 sobere maaltijden die we als kerken in Oegstgeest vanaf
volgende week 8 maart organiseren op de woensdagavonden.
Met al die manieren wordt deze tijd voor ons tot een bijzondere tijd.

2.
In de Bijbel is vasten niet zo bijzonder.
De profeet Joël roept na een ramp, een dag van dreiging en duisternis, op, om te
vasten, te treuren en te rouwen.
Jezus spreekt over het geven aan goede doelen, zeg maar diaconie, over het bidden
en het vasten alsof het gewoon is: het hoort bij het gelovige, het religieuze leven.
Juist omdat het zo ‘gewoon’ is zeggen ze er iets over, proberen ze het bijzondere
karakter van dat vasten weer op te zoeken.
Beiden proberen om het vasten terug te brengen tot de kern en dat is dat mensen
weer tot de kern van hun bestaan komen.
Niet de buitenkant maar de binnenkant telt.
Het gaat om de focus, concentratie, dicht bij het hart van de zaak, dicht bij je eigen
hart komen.

3.
Jezus zet tegenover het uiterlijk vertoon, de hypocrisie, het spin-dokteren, het
etaleren, het op effect campagne voeren;
tegenover het twitteren, facebooken, instagrammen,
tegenover het inzetten van welke media dan ook om je te profileren, te positioneren
en te imponeren…
Jezus zet tegenover al die buitenkant de binnenkamer.
De intiemste plek in huis; in jezelf, dus ook.
Joël gebruikt datzelfde woord binnenkamer ook.
In onze vertaling is dat vertaald met slaapkamer, maar bij Joël is het de bruidssuite,
de kamer van de huwelijksnacht.
Voor het intiemste gebeuren in het leven.
Niet storen!
Joël roept het hele volk op om te vasten maar noemt 4 groepen met name.

Oude mensen, kinderen, baby’s met name, de bruidsparen in hun huwelijksnacht en
de priesters tussen altaar en voorhal.
De Bijbeluitleggers hebben zich bezig gehouden met de vraag waarom nou
uitgerekend deze groepen.
Zou het kunnen zijn dat Joël hier mensen noemt die het meest gefocust, het dichtst
bij zichzelf, bij hun hart zijn?
Oude mensen, die de levenswijsheid hebben opgedaan om zichzelf niet meer zo
nodig te hoeven profileren of te bewijzen.
En kinderen, zuigelingen, pure mensjes die vaak mooie kanten bij andere mensen
oproepen: zorg en bescherming…
Pasgetrouwden die gelukkig zijn in het helemaal willen gaan voor het geluk van en
met de ander.
En de priesters tussen altaar en voorhal: op de belangrijkste plek van hun bestaan:
tussen God en de mensen,
om mensen en God bij elkaar te houden,
God en mensen bij hun focus, bij de kern van hun bestaan, terug te brengen.

4.
Dat hoort u goed: God en mensen bij hun kern terug te brengen.
God ook.
In het eerste deel van hoofdstuk 2 van het boekje Joël wordt een sprinkhanenplaag
beschreven.
Wie zich er een voorstelling van wil maken zou de film The Great Wall van Zhang
Yimou met Matt Damon moeten gaan kijken.
Het is een actie- of spektakelfilm die gaat over een verhaal, een oude legende over
verwoestende hebberigheid, goddeloze consumptie, en op een dieper niveau over
hebberigheid naar macht.
Er is een plaag van onverzadigbare monsters die alles kaalvreten en de beschaving
zo dreigen te verwoesten.
De mensen ervaren dat als door God verlaten zijn.
Geen leven meer!
In zo’n samenleving roept de profeet de mensen op om terug te keren tot hun kern,
tot wat puur is.
Een dat is in de Bijbel: het herstel van de relatie met God.
Als je verlost wilt worden van de plagen van het bestaan en God zoekt, dan is God
ook altijd beried om ‘terug te keren’.
Naar de kern van Zijn ‘zijn’: genadig en barmhartig zijn, geduldig en trouw.
Om weer graan en wijn, brood en olie, dagelijkse behoefte en meer dan dat, om weer
feest terug te brengen.
Als mensen terug keren tot hun kern – tot God – en God terug keert tot zijn kern – er
te zijn voor de mensen – dan komt er nieuw leven en overvloed voor iedereen in
zicht.

5.
We gaan als kerken in Oegstgeest deze periode van 40-dagen in met het motto
Kiezen èn Delen.
U hebt het fraaie nummer van het kerkblad Oké in de bus gekregen.

Een knipoog natuurlijk naar de verkiezingen die midden in deze periode plaats zullen
vinden.
Wie en wat zullen we kiezen?
Mensen die door hun focus ons vertrouwen krijgen?
Die voor een samenleving gaan die mensen terug brengt naar hun kern?
Naar het ‘je met je gezicht naar de ander keren, niet met je rug’.
Mensen die kloven willen overbruggen, niet vanwege die ander alleen, maar ook
vanwege zichzelf: door kloven te overbruggen kom je dichter bij je eigen kern.
Dat weten we van God zie zijn gezicht liet zien in Jezus, niet alleen vanwege onze
ellende, maar ook vanwege zijn eigen kern.
God is zichzelf niet zonder mensen om genadig en barmhartig voor te zijn.
Mensen zijn zichzelf niet zonder mensen om liefdevol voor en trouw aan te zijn.

6.
U kunt straks een askruisje ontvangen.
As, stof, aarde: daaruit zijn wij gemaakt en tot leven geroepen.
Wij allemaal, al die mensen, alle volken.
Deel van alles wat gemaakt is, onderdeel van heel die wonderlijke schepping.
Vergeet dat niet.
Dat behoort tot de kern van wie we zijn.
En dat wij de Geest van God mogen ademen.
Dat maakt de vasten tot een feest.
Advies van Jezus voor de vasten:
Keer terug tot je kern, zoek je focus.
En was dan je gezicht, maak je op, zorg dat je lekker ruikt.
Want wie bij zijn / haar kern komt, komt op een feest.
En God, dan dus, ook!
Amen.