Op verzoek van ds. Aart Verburg wordt een bijdrage gevraagd aan de opzet voor een pensioentje voor enkele medewerkers van een diaconale stichting in Surabaya, Indonesië.

De PGO heeft voor dit doel een aparte bankrekening geopend. Uw bijdrage aan dit bijzondere diaconale doel kunt u overmaken naar NL44 RABO 0351 5584 97 tnv Protestantse Gemeente Oegstgeest.

Onderstaand een toelichting van ds Verburg op de keuze van dit project

De commissie die bezig is met het organiseren van een gelegenheid om de afsluiting van mijn predikantschap binnen de PGO te markeren, heeft me gevraagd of ik suggesties heb voor een afscheidscadeau.

Daar werd nadrukkelijk bij gezegd dat ik niet alleen 10 jaar predikantschap binnen de PGO afsluit, maar ook 40 jaar predikantschap binnen de PKN (bevestiging als predikant op 15 juni 1980). Ik mocht breder kijken dan Oegstgeest.

De bijna 7 jaren als predikant voor studenten in Surabaya, Indonesië, zijn in veel opzichten bepalend geweest voor mijn predikantschap. Daardoor is een sterke band gegroeid met de Zending en het Werelddiaconaat van de PKN, met kerken in Indonesië en later, via mijn werk al docent/predikant bij het Hendrik Kraemer Instituut, met kerken en christenen in veel andere landen.

Daarbij ben ik mij er altijd erg bewust van geweest dat de kerk en andere sociaal actieve organisaties het voor de uitvoering van hun werk moeten hebben van de trouwe en toegewijde mensen. Mensen die in de officiële stukken geen naam hebben. De vrijwilligers, de ‘ondersteunende’ stafleden of ‘het personeel’. Ik heb velen van hen ontmoet en steeds mijn best gedaan om zoveel mogelijk hun namen te onthouden, hen te gaan groeten of bedanken voor de samenwerking.

In 2017 was ik op bezoek in Surabaya. Ik logeerde bij een goede vriend die, ook een beetje op mijn verzoek, in het bestuur zit van een oecumenische stichting voor sociaal werk. De stichting heet LKK (Lembaga Kesejahteraan Keluarga, Stichting voor het Welzijn van Gezinnen). Die stichting is in de jaren ’60 ontstaan op initiatief van een Nederlands arts die in Indonesië geboren en getogen was, dokter Fiep Kruyt. In 1965 maakt Indonesië een grote crisis door waarbij veel mannen beschuldigd werden van communisme en gevangen werden gezet (zie ook mijn preek Kerstnachtdienst 2019). Veel christenen hebben toen die mannen in de gevangenis bezocht en hoorden over de moeilijke situatie van hun gezinnen. De LKK ging de gezinnen ondersteunen om de kinderen naar school te kunnen laten gaan. Daarnaast ging de LKK moeders helpen om een eigen bron van inkomsten te vinden en cursussen op het gebied van de gezondheidszorg aan te bieden. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat deze vrouwen bij elkaar kwamen als lotgenoten.

De Zending uit Nederland heeft het project jarenlang gesteund. Motor van de LKK was Otto Iskandar. Hij had in Nederland sociale wetenschappen gestudeerd, maar moest terug naar Indonesië toen Nederland in botsing kwam met Indonesië over de politieke koers van president Soekarno. De vriendschap met Fiep en Otto heeft veel voor me betekend. Tot op vandaag ben ik betrokken bij een kleine stichting in Nederland die via de LKK vijftig arme gezinnen ondersteunt met geld van donateurs in Nederland.

Het werk van de LKK bestaat nu vooral uit de opvang van kleine kinderen van ouders die beiden werken. Door de coronacrisis ligt dat werk nu stil. Het programma voor de ondersteuning van arme gezinnen loopt gewoon door.

Bij mijn bezoek aan de LKK in 2017 trof ik mensen aan die daar nog steeds werkten.

Ze werkten er al toen ik nog in Surabaya werkte (1986 – 1993). Ik vroeg of zij niet al lang met pensioen (in Indonesië met 55 jaar) hadden moeten zijn. Bingo. Daarvoor was geen geld gereserveerd in de jaren dat ze in dienst waren. Er is ook geen AOW van de regering. Het bestuur van de LKK wil geld dat door donateurs wordt gegeven om kinderen uit arme gezinnen te ondersteunen niet gebruiken voor een pensioenfonds. Wel zou het bestuur graag twee van de drie gebouwen die in bezit van de LKK zijn verkopen. Daarmee zou geld vrijkomen voor een pensioenfonds en voor het bouwen van een verzorgingstehuis voor bejaarden waar dan bejaardenverzorgsters kunnen worden opgeleid. De grond van één van de locaties ligt gunstig voor zo’n tehuis. Die plannen zitten jammer genoeg al een paar jaar vast op juridische procedures. De enige oplossing voor de ‘oude getrouwe’ stafleden van de LKK is dat ze vooralsnog in dienst van de LKK blijven, voornamelijk bij de kinderopvang. Dan gaat dat werk door en hebben zij een inkomen. Totdat…

Dat bleef in mijn achterhoofd zitten. Nu ik zelf met emeritaat ga en een goede pensioenvoorziening heb, dacht ik aan de vrouwen bij de LKK. Ik heb overlegd met het bestuur van de LKK in Surabaya en er is een voorstel: als er een bedrag voor het pensioenfonds uit Nederland komt, dan stelt het bestuur zich garant dat een even groot bedrag wordt opgehaald bij kerken en donateurs in Surabaya zodat de mensen van de LKK ook een pensioen(tje) kunnen krijgen.

Ik zou het een prachtig cadeau vinden als gemeenteleden van de PGO een bijdrage voor dit diaconale doel zouden willen geven.

De namen van degenen die dan in Surabaya met pensioen kunnen zijn:

Mw. Sumarmi, 68 jaar, werkt 41 jaar bij de LKK
Mw. Koespriyati, 64 jaar, werkt 41 jaar bij de LKK
Mw. Siti Mariam, 62 jaar, werkt 44 jaar bij de LKK
Mw. Emmy Kusmiati, 75 jaar, werkt 41 jaar bij de LKK

Zij werken alle vier in het Kinderopvangproject.

Er zijn nog 6 andere mensen (4 vrouwen, 2 mannen) in dienst van de LKK in de leeftijd van 40 tot 58 jaar. Zij werken tussen de 15 en 39 jaar bij de LKK. Hun werk: begeleiding van gezinnen (sociaal werkers), kinderopvang, administratie en boekhouding, inkomen generende projectjes als een koffietentje voor kantoorpersoneel uit de buurt etc.


Terug naar Alles over afscheid